بلاى هجران هيچ دانى كه ز هجران تو حالم چون شد * جگرم خون و دلم خون و سرشكم خون شد لب شيرين تو اى مىزده فرهادم كرد * جانم از هر دو جهان رسته شد و مجنون شد تار و پودم به هوا رفت و توانم بگُسَست * تا به تار سر زلف تو دلم مفتون شد